Eindhovense Aeroclub Motorvliegen

 Afgelopen tweede Pinksterdag moest ik er aan geloven. Een paar dagen eerder in een vlaag van iets te veel zelfvertrouwen maar geroepen tegen onze vice voorzitter dat ik wel mee zou gaan met de Slingby. Achteraf best gewaagd voor iemand die nooit verder dan 3 meter boven maaiveld is geweest. Na een verwoede poging mijn toezegging nog terug te draaien was ik al ingepland dus het "point of no return" lag al achter me. Helaas, en dan vooral voor mij!
Uiteindelijk met - tijdelijk aangeleerd - zelfvertrouwen rond het middaguur naar het clubgebouw getogen alwaar de perfect georganiseerde familiedag al was begonnen. Met de vooruitzichten van die middag besloot ik maar te beginnen met een bakkie koffie. De lunch, die inmiddels het clubgebouw met een heerlijke geur vulde, sloeg ik voor de voorzichtigheid maar even over. Na een uurtje wat drinken, praatjes maken met andere clubleden (lees: onderzoeken of ik er nog onderuit kon) en een beetje rondstruinen over het nieuwe terras en grasveld werd me steeds duidelijker dat de planning van de Slingby toch echt onherroepelijk was.
Uiteindelijk werden we met nog drie andere slachtoffers (op basis van mijn eigen gevoel kon ik ze op dat moment echt niet anders zien) vriendelijk verzocht plaats te nemen in het lokaal voor een korte briefing door Willem. Met de nodige overtuiging werden de korte do's en dont's de ether ingeslingerd ter kennisname. Mijn andere drie metgezellen knikten, bij het horen van het verhaal instemmend en voor de volledigheid knikte ik maar mee. Achteraf wist ik dat zij het ook echt snapten (zij hadden immers wel vliegervaring) en ik maar half, aangezien mijn enige vliegervaring bestond uit vliege(re)n.

 

Na een poos sprak onze voorzitter me met een vermakelijke glimlach aan dat mijn moment gekomen was. Dus ik, getooid met zonnebril naar de kist gelopen alwaar Willem me stond op te wachten met een brede grijns op z'n zongebruinde gezicht. Na het geven van een hand dacht ik; "aanval is de beste verdediging" en dus biechtte ik maar direct op dat mijn aantal vlieguren nog vrijwel op nul stond! Hoopvol op geruststellende woorden van Willem was zijn antwoord: "ach joh, dat went vanzelf". Nee, dacht ik nog, dat geeft de burger moed.
Uiteindelijk, onder toeziend oog van een aantal clubleden, plaatgenomen in de Slingby op de "Pilotseat" en mezelf vastgegespd met de vijfpuntsgordel. Voordat uiteindelijk de kap dichtging kreeg ik nog wat goedbedoelde adviezen van onze belangstellende clubleden wat vooral ging over het binnenhouden van de - in zeer beperkte mate - genuttigde versnaperingen. Nee, die goedbedoelde adviezen zag ik op dat moment alles behalve goedbedoeld! Maar oke.
Uiteindelijk opgestegen en netjes zoals het hoort naar Tango gevlogen. Toen we dat punt uiteindelijk gepasseerd waren had Willen er klaarblijkelijk genoeg van aangezien hij de "thuis-voor-de-TV-houding" aannam en vervolgens koeltjes mededeelde dat ik het maar even moest overnemen. Wel ja joh, waarom niet spookte door m'n hoofd. Was wel even een spannend moment maar met het deskundig oog van Willem en uiteraard de helpende hand viel het allemaal niet eens tegen, tegendeel (heb overigens nooit meer gehoord of Willen die mening ook had)! Uiteindelijk boven de Campinaheide de verschillende manouvres uitgevoerd zoals de verschillende bochten (links en rechts), de kurkentrekker (ben de naam vergeten) en uiteindelijk de loopings. Alles uiteraard uitgevoerd door Willem aangezien het wel de bedoeling was dat we weer op Eindhoven zouden terugkeren!
Na 31 minuten genoten te hebben van een telkens verdwijnende horizon en draaiende Campinaheide was het hoogste tijd om terug te keren naar Eindhoven. Op de terugweg vooral genoten van het prachtige uitzicht en nog wat kennis opgedaan over het vliegen op zich. Na een heel soepele landing (ondanks de crosswind) zijn we weer keurig teruggereden naar de Hangar. Wat me opviel bij het uitstappen was dat een bovengemiddeld aantal clubleden vooral interesse hadden in m'n handen. Maar nee hoor, het zakje zat nog mooi opgevouwen in de Slingby.
Na dit avontuur heb ik me direct op de geweldig georganiseerde BBQ gestort en nog de nodige uurtjes nagepraat. Uiteindelijk is het een geweldige ervaring geweest in een heerlijke club-sfeer. Nu schijnt het wel zo te zijn dat ik besmet ben geraakt met het zogenaamde "brevet-virus". Ik moet zeggen dat ik op dit moment daar nog geen last van heb gehad. Of dit gaat gebeuren ..... de (nabije) toekomst zal dat leren!
 
Stefan