Eindhovense Aeroclub Motorvliegen

 Afgelopen tweede Pinksterdag moest ik er aan geloven. Een paar dagen eerder in een vlaag van iets te veel zelfvertrouwen maar geroepen tegen onze vice voorzitter dat ik wel mee zou gaan met de Slingby. Achteraf best gewaagd voor iemand die nooit verder dan 3 meter boven maaiveld is geweest. Na een verwoede poging mijn toezegging nog terug te draaien was ik al ingepland dus het "point of no return" lag al achter me. Helaas, en dan vooral voor mij!
Uiteindelijk met - tijdelijk aangeleerd - zelfvertrouwen rond het middaguur naar het clubgebouw getogen alwaar de perfect georganiseerde familiedag al was begonnen. Met de vooruitzichten van die middag besloot ik maar te beginnen met een bakkie koffie. De lunch, die inmiddels het clubgebouw met een heerlijke geur vulde, sloeg ik voor de voorzichtigheid maar even over. Na een uurtje wat drinken, praatjes maken met andere clubleden (lees: onderzoeken of ik er nog onderuit kon) en een beetje rondstruinen over het nieuwe terras en grasveld werd me steeds duidelijker dat de planning van de Slingby toch echt onherroepelijk was.
Uiteindelijk werden we met nog drie andere slachtoffers (op basis van mijn eigen gevoel kon ik ze op dat moment echt niet anders zien) vriendelijk verzocht plaats te nemen in het lokaal voor een korte briefing door Willem. Met de nodige overtuiging werden de korte do's en dont's de ether ingeslingerd ter kennisname. Mijn andere drie metgezellen knikten, bij het horen van het verhaal instemmend en voor de volledigheid knikte ik maar mee. Achteraf wist ik dat zij het ook echt snapten (zij hadden immers wel vliegervaring) en ik maar half, aangezien mijn enige vliegervaring bestond uit vliege(re)n.